Witaj, nieznajomy!

Wygląda na to, że jesteś tutaj nowy. Jeśli chcesz wziąć udział, należy kliknąć jeden z tych przycisków!

Rozdzielenie płci w szkołach służy dzieciom

edytowano czerwiec 2007 w Polityka
Ministerstwo Edukacji Narodowej organizuje 11 i 12 czerwca w Warszawie i Krakowie konferencję na temat perspektyw oddzielnego nauczania dziewcząt i chłopców, które staje się coraz popularniejsze na zachodzie Europy i w USA, informuje "Gazeta Krakowska".

Z amerykańskich badań wynika, że efekty pracy szkół zróżnicowanych są zdecydowanie lepsze. Dr Krzysztof Polak, zastępca dyrektora Instytutu Pedagogiki UJ mówi, że pozytywny jest też wpływ na rozwój społeczny, co go zdumiało. W koedukacyjnych szkołach chłopców wspiera się merytorycznie, a dziewczynki - głównie emocjonalnie, przez co mają później mniejsze szanse. W jednorodnych traktuje się wszystkich tak samo.

Dr Polak przytacza przykłady wykształconych w żeńskich szkołach Condoleezzy Rice i Madelaine Albright. Obie świetnie sobie radziły w przedmiotach, o których nawet nie wiedziały, że są domeną chłopców.

Naukowiec zwraca jednak uwagę na to, że w przypadku chłopców korzyści z oddzielnego nauczania nie są takie ewidentne i nie ma na nie twardych dowodów. Dr Polak twierdzi, że była mowa o idei zróżnicowania od lat,ale chodziło raczej o różne zdolności i potrzeby uczniów, a mniej o różnice wynikające z płci. Jeśli już, to były tzw. gender studies o profilu feministycznym. Ta sprawa ma kontekst polityczny, a może nawet ideologiczny. Ci, którzy są zwolennikami demokracji, są też za koedukacją i uważają tworzenie szkół jednopłciowych za zamach na tę pierwszą. Mam nadzieję, że edukacja nie będzie instrumentem w politycznym przetargu.

Na razie w Polsce są zaledwie 73 szkoły zróżnicowane. W Małopolsce - trzy. Wszystkie prywatne i katolickie. (PAP)
«1

Komentarz

  • coraz częściej zastanawiam sie czy faktycznie dobrze jest jak moje dzieci spędzają czas w klasach obupłciowych. czasem myślę, że szkoda jak rodzic nie ma wyboru.
    Bo nie ma - szukałam w rejonie. Nie ma żadnej szkoły z klasą męską lub żeńską. I nie myślę o przypadku szkoły średniej - czysto zawodowo żeńskiej :(
  • Niestety istnieje taka możliwość wyboru tylko w wiekszych miastach.
  • Mam za sobą naukę w męskim liceum i chwalę je sobie ;-)
    Z drugiej strony cała edukacja, zwlaszcza jeśli nie ma się rodzeństwa płci przeciwnej, to dla mnie w pierwszej chwili krok zbyt daleko idący.
  • Ja też długo w grupach prawie wyłącznie żeńskich, bo klasa w liceum humanistyczna i studia humanistyczne...
    Z drugiej strony były w klasie w ogólniaku świetne dziewczyny, więc nie to było problemem.
    Ale brakowało naturalnych, koleżeńskich kontaktów z chłopcami.
  • nie mówię o szkole ale o klasach.
  • Ja byłam w żeńskim liceum u Niepokalanek. Super było bez tej koedukacji zakichanej.Ponieważ miałam starszego brata, to Jego koledzy byli bardzo w cenie, zwłaszcza, gdy studniówka się zbliżała.
  • A ja miałam mocno sfeminizowaną w liceum i studia też. I to nie jest fajne. Dużo lepiej jest pół na pół, bez wyraźnej przewagi. Odpada to plotkarstwo i inne typowo damskie negatywne zachowania. W liceum klasy typu mat-fiz, gdzie było więcej chłopaków, były bardziej zgrane.
  • @MagdaCh, ja u Urszulanek w Poznaniu :) Były tego dobre i złe strony. Ja akurat brata mam dużo młodszego, mieszkałam w internacie i brakowało mi codziennych kontaktów z płcią przeciwną. Inna sprawa, że mimo to wcześnie wyszłam za mąż i to całkiem dobrze :) Ale o tym teraz wiem, wtedy bardzo się martwiłam, że chłopa se nie znajdę, no i babiniec na dłuższą metę (szkoła, internat) jest irytujący. Poza tym ostracyzm. nie było to miłe :( także nie mam przekonania do oddzielnej edukacji, zwłaszcza na każdym poziomie nauczania. Jeśli już, to w LO, kiedy ważna jest nauka, a dziecko już wyrobione społecznie.
  • Ja się zastanawiam. Z jednej strony fajnie, że są różne dzieci w klasie - np. w szkole podstawowej, z drugiej rzeczywiście chłopcy i dziewczynki potrzebują innej metody edukacji.
  • Ja chodziłam tam, gdzie @MagdaCh ;) i to był rewelacyjny czas! Nie pamiętam zbyt wielu typowo damskich negatywnych zachowań, chyba nie było dużego problemu pod tym względem, pomimo ogromnego, zamkniętego babińca ;) Chociaż faktycznie, kontaktu z płcią przeciwną brakowało trochę - ale tutaj do tego, że szkoła była żeńska, dokładał się fakt, że prawie wszystkie mieszkałyśmy w szkolnym internacie, no i do tego szkoła na wsi, więc możliwość kontaktu z chłopakami bliska zeru ;)
  • myślę, że szkoła żeńska lub męska, ale położona w mieście, gdzie poza lekcjami jest wiele innych możliwości kontaktu z płcią przeciwną, to bardzo dobre rozwiązanie - szkoda, że tak mało takich szkół
  • Mnie się bardzo podobało to, że Szymanów jest na środku mazowieckiego pola, bowiem szkoły z internatem w mieście mają mniej dzieci na stancji, większość mieszka z rodzicami - a to już nie to samo. U Niepokalanek 90% mieszkało pod tym samym dachem, pałacowym zresztą. Było bardzo wesoło, to trzeba przyznać.
  • I to jak! Jestem zdania, że całkowite zamknięcie w żeńskim gronie to pewien minus - ale plusów w Szymanowie było zdecydowanie więcej :)
  • jasne, ale nie ma takiej opcji coby miała same plusy. Tak właśnie sobie myślę, że dziewczynki wymagają innego podejścia. A wątek przywróciłam, bo od córy z klasy odeszła dziewczynka. Teraz w klasie prawie 30 osobowej zostało ich pięć. Niekoniecznie fajnie bo ani w szkole ani we wsi córa nie ma towarzystwa raczej. I widzę, że zaczyna jej to doskwierać
  • Moje dzieci chodzą do szkół niekoedukacyjnych i zarówno one, jak i my, jesteśmy zachwyceni.
    Antek ma mnóstwo koleżanek na podwórku, zna też koleżanki z klasy swojej siostry.
    Ala z kolei oprócz kolegów z podwórka (których jest jakoś mniej) ma kolegów na judo.

    Nie wydaje mi się, żeby brakowało im kontaktów z płcią przeciwną, a zróżnicowane podejście nauczycieli i styl obu szkół wychodzi im jak najbardziej na dobre.

  • Moim zdaniem potrzeba kontaktów z płcią przeciwną dzieciom i młodzieży w każdym wieku. Nie chodzi mi wcale o randkowanie w przypadku młodzieży. Chłopcy i dziewczynki bawią się inaczej i potrzebują przyjaciół wśród swojej płci, ale też w pewien sposób uzupełniają się. Znam z doświadczenia minusy, jak to fajnie tu nazwano, "babińca". Myślę, że sami dorastający chłopcy też potrzebują damskiego towarzystwa, wcale też nie po to, żeby dać upust swoim hormonom. Kobieta łagodzi zachowania...Istotnie, dziewczynki i chłopcy w nauczaniu wymagają innego podejścia. Ale dobry nauczyciel potrafi sobie z tym poradzić.
  • @Joanna - zgaduję, że to jakaś szkoła niepubliczna i selekcjonująca na wstępie kandydatów? Zauważ, że takie szkoły mają specjalne programy, mniejsze klasy i w ogóle bardziej indywidualne podejście do uczniów.
  • Tak czytam jeszcze raz ten artykuł z początku i się zdziwiłam, że twierdzą że w przypadku chłopców nie ma tak twardych dowodów przewagi zróżnicowania nad koedukacją.

    Szkoła jaką pamiętam z dzieciństwa to była "szkoła żeńska", do której chodzili też chłopcy. Były niemal same panie nauczycielki, wyjątkiem był pan od w-f i geografii.
    Chłopcy byli na z góry straconej pozycji, bo: byli bardziej ruchliwi a więc "niegrzeczni", nieładnie pisali a więc oceny z zeszytów mieli gorsze, dziewczynki zgłaszały się do wszystkiego, a więc jak chłopak się zgłaszał to był obciach itd. itp.
    Chłopcy mogli być tylko dobrzy z matematyki.
    To była podstawówka.

    W liceum, w klasie plastycznej - na 35 osób było tylko 12 chłopaków, w klasie maturalnej już tylko 5... Klasa była bardzo podzielona, bo dziewczyny nie mogły się dogadać - prawdopodobnie wynikało to z rywalizacji o uwagę tych kilku chłopców.
    Wyniosłam stamtąd przeświadczenie, że chłopacy to półgłówki, którzy myślą tylko o jednym...(dopiero na studiach okazało się, że na szczęście się myliłam).
    W liceum zresztą cała nasza klasa była traktowana jak zdolni inaczej, bo z racji talentu plastycznego (i przewagi liczebnej dziewczyn) odmawiano nam umiejętności pojmowania przedmiotów ścisłych.
  • Pracuję na humanistycznym kierunku filologia i od wielu już lat mamy sporo studentów panów. Często jest po równo, albo nawet z lekką przewagą panów.

    Bardzo dobrze.
  • Klasa żeńska w liceum -piekło rodem z seksmisji.
  • A u mnie były super dziewczyny. fakt, że niektóre "bardziej męskie" niż faceci - rozległość zainteresowań, upór, konsekwencja itp.
  • Są plusy dodatnie i ujemne jak to mówią.
    Moje dzieci i tak są już na ED, więc problem nas nie dotyczy. Osobiście nie chciałabym chodzić do szkoły tylko dla dziewczyn. Zwykle lepiej dogadywałam się z chłopakami, babskie towarzystwo na dłuższą metę mnie męczy. A chodzić do klasy z 25 dziewczynami, no nie wyobrażam sobie.
    Wydaje mi się, że obecnie jest już na tyle lepsza znajomość różnych metod nauczania, że wystarczy dobre podejście nauczyciela, nie trzeba rozdzielać dzieci.
  • Chodziłam do klasy dziewczęcej. po lekscjach na zajęcia z motoryzacji w MDK z chłopakami. Do klubu nocnego z koleżankami a na warszt i budowę też z panami. na polowaniach z ojcem też byłam jedyną płci żeńskiej :D

    zasadniczo nie miałam problemu w szkole. Ale widzę, że moja córa ma... Chłopcy są więksi, głośniejsi, bardziej absorbujący. dziewczynki z tego powodu są nieco zaniedbywane przez nauczycielkę bo ta mnóstwo czasu traci na opanowanie chłopców. W gimnazjum u syna tego problemu co w klasie podstawówkowej (nauczanie poczatkowe) nie widze.
  • edytowano grudzień 2015
    To jest też ciekawe zjawisko. Moim zdaniem powinny być zachowane proporcje. Nieliczn faceci otoczeni samymi babami niewieścieją, dziewczyny w swoim tylko towarzystwie są w stanie sie pozagryzać i to wcale nie o facetów. Z kolei faceci wśród jedynie innych facetów...no cóż, jeszcze gorzej. Bea, ewidentnie kiepska nauczycielka. (edit: ta, która uczy Twoją córkę).
  • Ja jestem za rozdzieleniem płci po ślubie
    Spotykamy sie na weekend w milych czystych pachnących okolicznościach
    Raz u jednej płci raz u drugiej :D
  • Chłopcy są inny, a dziewczynki inne.
    I - oczywiście, jedna dziewczynka różni się od innej, a chłopiec od innego chłopca.
    Tyle, że różnice "w obrębie płci" są jednak mniejsze niż te + między chłopcem a dziewczynką.
    Jeśli szkoła uwzględnia te różnice, także w sposobach nauczania - to chwała nauczycielom za to.
    Tylko jest to super - trudne (piszę, jako nauczyciel w szkole koedukacyjnej). I czasami - niemożliwe.
    Dobra pozycja, ale tylko na rynku wtórnym: "Równi ale różni". Plus materiały z kongresu edukacji zróżnicowanej w Warszawie - ten kongres:http://gosc.pl/doc/984320.Koedukacja-to-przezytek

    Jak będę mieć chwilę, zeskanuję okładki, i jakieś fragmenty treści.

    My rodzinnie jesteśmy fanami wolności edukacyjnej - żeby każdy z rodziców mógł wybrać szkołę/ typ edukacji, jaki uważa za najlepszy dla swojego dziecka.
    Tylko nie zawsze jest wybór - powszechna jest szkoła koedukacyjna, która - de facto - jest szkołą dla dziewcząt (o czym już @Joannna wspomniała), albo dla nikogo (przypadek opisany przez Bea).
    Na studiach pedagogicznych - czy ogólnych, czy kierunkowych (do nauczania przedmiotu) są śladowe ilości np. zajęć dot. wychowania w szkole (np. dot. programów wychowania i ich realizacji, prowadzenia tzw. godzin wychowawczych), nie mówiąc już o zajęciach dotyczących różnic między dziewczętami a chłopcami - i w konsekwencji - koniecznym różnicowaniem podejścia do edukacji jednych i drugich.
    Tylko wykładowcy, którzy sami są zainteresowani ww. tematyką przekazują taką wiedzę studentom, inni - często posługują się nieuprawnionymi wnioskami typu - "szkoły niekoedukacyjne są szkodliwe, bo utrwalają stereotypy" (i inne takie głupoty).
    Nauczycielom - szczególnie - nauczycielkom - jest w szkole trudno, gdy trafiają na całkiem zwykłych chłopców - krzyczących, skaczących, popychających się, nie umiejących usiedzieć w miejscu - bo te zachowania nie są im znane jako właśnie "zwyczajne" - tylko - jako "niepożądane"- i się z nimi raczej walczy, zamiast wykorzystać.
    W klasie samych chłopców (jak i samych dziewcząt) można dobrać lepiej metody nauczania, teksty np. lektur, czy przykładów - i tak dalej, i tak dalej.
    Warto podkreślić, że rozdzielenie płci nie jest celem edukacji, ale środkiem do jak najlepszego wykorzystania potencjału dzieci.
    Oczywiście, dobry nauczyciel ten potencjał wydobędzie w klasie koedukacyjnej - ale byłoby mu łatwiej w grupie jednolitej.
    I jestem też za wolnością edukacyjną dla nauczycieli - ja bym wolała uczyć chłopców osobno, a dziewczynki osobno. Ale nie mam takiej szansy.
    k.
  • Mnie chodzi o to, że i w szkole koedukacyjnej jest możliwe wychowanie i nauczanie na dobrym poziomie - ale to wymaga dużego samozaparcia nauczyciela, i działania zawsze na 200% - niektórzy tak potrafią nawet całe życie, innym szybciej kończą się baterie.
  • I obecny system nie promuje dobrych nauczycieli - więc po pewnym czasie w naturalny sposób "siada" system automotywacyjny.
    I nie chodzi o "olewanie" pracy, ale o pracę na trochę mniejszych obrotach.
Aby napisać komentarz, musisz się zalogować lub zarejestrować.